جمع بندی

هووووممم
من هنوز زنده م
اول بذارین دوتا چیز در مورد خودکشی بهتون بگم
1- "مرگ خاموش" همش کصـــ.شره. دسیسه اسرائیلی هاس. یه شب تا صبح لوله ی بخاری بهش وصل نبود. شعله تا اخر بود. و تمام درزها رو پوشونده بودم. اخرشم از شدت گرما از خواب بیدار شدم. خیس خیس بودم اما نه منگ بودم نه توی بهشت.
2- اگه خواستین خودتون رو "اعدام" کنین صبر کنین تا تمام اعضای خانواده برن مسافرت. چون حتا اگه یه بابای مذهبی داشته باشین و موقع ی نماز جماعش هم باشه، بازم از غیب سر میرسه و فقط شرمندگیش براتون میمونه.
بگذریم.
چقد کامنت گذاشتین!! هم تشکر هم معذرت خواهی به همه تون بدهکارم
تشکر بابت همیاریتون. عذر بابت نگرانیتون. اینجا بود که فهمیدم عضو یه خانواده ی خیلی خوب بلاگفایی هستم.
و البته اسامی جدید زیادی توی کامنت ها بودن. مخصوصن خصوصی ها.
این قضیه منو به فکر فرو برد. خیلی هاشون مشخص بود که مدت زیادیه که دارن منو میخونن. میدونستن حالم بده. اما نظری نداشتن.
ولی برای پست قبلیم نظر داشتن.
به نظرم قبل از ارسال پست امکانش بود که با حتا یک کلمه یا یک شکلک حالم بهتر بشه. اما بعد از اینکه تصمیم گرفته شد، طومار هم تاثیری نداره دیگه.
میدونین؟ به نظرم این یجورایی شبیه به بلاییه که سر من اومده.
طی سالیان سال، هربار که رنجیده شدم هیچ کاری نکردم. بی تفاوت بودم. همش روی همدیگه تمبار شد. و حالا دیگه هیچی نمیتونه حالمو خوب کنه.
-پس تو سعی کن بی تفاوت نباشی. اگه امروز رفتی دانشگاه و دم در به تیپت گیر دادن، بزن تو دهنشون. با تمام زورت بزن.
بت قول میدم بعدش حس خوبی بت دست میده. نگران عواقبش ام نباش.
نریز تو خودت. بریز رو اونایی که لایقش هستن.