تربیت یک هفته ای

.توی زندگیم هیچوقت نشد که بابام بیشتر از چند دیقه بام حرف بزنه. بم بگه پسرم دنیا این شکلیه... مردم این شکلی ان... اینجوری باید با مسائل زندگیت روبرو بشی...
مامانم اما بیشتر بام حرف میزد. البته نه در مورد راه و رسم زندگی. در مورد دلیل محدودیت های زندگیم هم توضیحی نداشتن. فقط کتک...
کتک زدن رو خیلی خوب بلد بودن.
یه بار بابام یه جوری با کمربند زد توی کمرم که تا چند هفته نمی تونستم درست بخوابم. معمولا برای تربیتم از کمربند استفاده میکرد. یه بار دیگه وقتی مشغول کتک زدنم شد خیلی تعجب کردم. چون اینبار با سگکش میزد. یادم میاد سرم شکست. خیلی خون اومد. خیلی درد داشت. البته بعدن فهمیدم عمدی نبوده. فقط حواسش نبوده که باید ته کمربند بزنه.
دلیل کتک خوردنم رو هم خوب یادمه. به داداشم فحش داده بودم. فحش!!
مامانم ولی از روش متفاوتی استفاده میکرد. همیشه یه قاشق داغ روی سماور اماده داشت که در صورت لزوم دستمو بسوزونه.
هه...! الان که در مورد اون روزا فکر میکنم خیلی...... خیلی افسوس میخورم.
چطور دلشون میومد اینجوری بام رفتار بکنن؟ مگه یه بچه ی کوچیک چجور اشتباهی میتونه مرتکب بشه که یه همچین تاوانی داشته باشه؟
ولی چیزی که بیشتر از همه ذهنمو مشغول میکنه اینه که مگه چقدر زبون نفهم بودم که از روش گفتگو استفاده نمیکردن؟
......بلاخره هرجوری که بود بچگیم سپری شد... بزرگتر که شدم دیگه وقتی اشتباه میکرذم بابام کتکم نمیزد. البته حرفی ام نمیزد. فقط با تاسف نیگام میکرد.
این شکلی بزرگ شدم. و تا زمانی که به این سن برسم اشتباهات خیلی زیادی داشتم. زیاد و تاثیر گذار. تاثیر گذار توی زندگی روزمره م. توی شکل گیری شخصیتم. توی اینده م...
من بچه بودم. نمیدونستم. اموزش نداشتم. خام بودم. و بخت هم یارم نبود.
گند زدم توی زندگیم
اره... من این شکلی بزرگ شدم.

والدینم اینجوری بچه بزرگ کردن.

و هیشکی هم نبود که بشون بگه گووووووه توی این بچه بزرگ کردنتون.
جالب اینجا بود که ادعای بچه تربیت کردنشون کون عالم رو پاره کرده بود. مهمونی که میرفتیم من عین جوجه رنگی های در حال مرگ ساکت و بی سر و صدا یه گوشه مینشستم. ولی بقیه بچه ها پر سر و صدا و شر بودن. مردم ام فکر میکردن این سکوت و گوشه گیریم به خاطر تربیت خوبیه که دارم.

یادمه تیکه کلام بابام این بود که : یک هفته بچه تون رو بدین دست من تا براتون تربیتش کنم.

اقای بداخلاق اخمو

مای مونولوگ...