دوستای قدیمی

شب واسم خاصیت عجیبی داره. یاد تمام ادمای گذشته م رو زنده میکنه. مخصوصن اونایی که واسشون خوب نبودم
مث داوود... علی... مث نرگس، اتوسا، سوگند، نسیم، رها، الهام، فهیمه، سمیرا، عاطفه، سمانه، مهسا، طاهره، ستاره... یا حتی نیکو. که همه شون ذاتن انسان های خوبی بودن. اما من رفتار قابل قبولی با هیچکدومشون نداشتم و بیشترین توجه ام ماطوف به چهره و استایلشون بود. البته از حق نگذریم، اتوسا و ستاره و سمیرا و عاطفه یه مقدار لاشی تشریف داشتن.
ولی خب در کل قضیه در مورد خوب بودن یا نبودنِ اونا نیست. قضیه در مورد خودِ منه. من باید با همه شون (بدون توجه به تفاوت های رفتاریشون) به یک شکل رفتار میکردم. به بهترین شکلی که از خودم سراغ داشتم. به شکلی که بعدها بابتش ناراحت یا خجالت زده نشم. و متاسفانه اون زمان چنین منش و رفتاری نداشتم.

اقای بداخلاق اخمو

مای مونولوگ...