حالا چی؟ هوووووم؟

.-چه حالی میشی اگه بفهمی داستان هایی که توی بچگی واست تعریف میکردن همه ش دروغ و دَوَنگ بوده؟
-چطور با این قضیه کنار میای اگه بهت بگم که اون اعتقاداتی که توی مخ ت کردن همه ش برای این بوده که می خواستن ازت سواستفاده بکنن؟
-یا اصلن چیکار میکنی اگه بفهمی هیچکدوم از اون بالاسری هایی که موقع نیاز باشون درد و دل میکردی و بشون امیدوار بودی وجود ندارن؟
-فکر میکنی تا چه حد نا امید بشی اگه بدونی قرار نیست هیچ منجی ای دستتو بگیره و از این لجنی که توش هستی درت بیاره؟
-یا چقدر احساس حماقت میکنی اگه پوچ بودن باورهات رو با چشمای خودت ببینی؟
-چقدر پریشون میشی اگه متوجه بشی که حتی در صورت تحمل یک عمر بدبختی، وقتی بمیری ام باز خبری از خوشبختی نیست؟
-به نظرت در صورت دریافت چنین اطلاعاتی، چه چیزی میتونه ارومت کنه که مغزت منفجر نشه؟ هوووم؟

از نظر من دلیل تشکیل ادیان مختلف، کمک به انکار همینجور چیزاس.
تازه به نظرم خوبی دومش ام اینه که زندگی کردن رو اسون میکنه.
البته درسته که همین ادیان الهی بودن (و هستن) که باعث بیشترین جنایات علیه بشریت شدن. ولی شاید اگه همینا نبودن الان وضعیت زمین از اینی ام که هست، بدتر بود...! نمیدونم... مطمئن نیستم دارم چی میگم.
اما قطع به یقین مطمئنم که این دنیا خوشبحالِ ادمای از همه جا بی خبره
حتی خوشبحال اونایی که سرشون زیر برفه ام هس
یا اونایی که صرفن دنبال کننده ان... یا دنبال شونده ها...
خلاصه خوشبحال خیلی هاس. ولی حداقل خوشبحالِ من یکی نیس...

اقای بداخلاق نادون

مای مونولوگ...